۹اوت ۲۰۲۵- در یک مطالعه ی گذشته نگر مشخص شد که استفاده قبلی از داروهای مهارکنندهSGLT2 در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲(T2DM) تأثیری در کاهش اندازه سکته قلبی (MI) یا کاهش عوارض حاد در طول بستری شدن برای درمان MI با مداخله کرونری از راه پوست (PCI) نداشته است.
این مطالعه توسط ایشتوان بویتی و همکارانش از مرکز قلب دانشگاه Freiburg - Bad Krozingenانجام و در نشریه BMC Cardiovascular Disorders منتشر شده است. در این مطالعه محققان بررسی کردند که آیا مصرف مداوم داروهایSGLT2 می تواند اندازه انفارکتوس و پیامدهای کوتاه مدت را در بیماران دیابتی دچار سکته قلبی تحت تأثیر قرار دهد یا خیر.
در این پژوهش، ۶۸۱ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲که بین نوامبر ۲۰۱۵ تا دسامبر ۲۰۲۳ به دلیل سکته قلبی بستری شده و تحت PCI قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. از این میان، ۱۰۵نفر از داروهای SGLT2 و ۵۷۶ نفر از داروهای دیگر کاهش دهنده قند خون استفاده می کردند. مهم ترین شاخص بررسی شده در این مطالعه، اندازه سکته قلبی (انفارکتوس) بود که با استفاده از سطح اوج تروپونین T حساس (hs-TnT) اندازه گیری شد و نسبت به ناحیه در معرض خطر عضله قلب (EMA) تنظیم گردید.
یافته‌های کلیدی:
· تفاوت معناداری در اندازه انفارکتوس بین گروه مصرف کنندهSGLT2 و سایر بیماران مشاهده نشد.
· سطح میانهhs-TnT در هر دو گروه مشابه بود.
· مدل های آماری تنظیم شده نشان دادند که مصرف مداوم SGLT2 با کاهش اندازهMI ارتباطی ندارد.
· بررسی پیامدهای ثانویه در بیمارستان، از جمله عوارض شدید و مدت اقامت در ICU، نشان دهنده هیچ مزیت خاصی از مصرف SGLT2 نبود.
پژوهشگران حدس می زنند که اثر محافظتی احتمالی داروهای SGLT2 ممکن است به دلیل وجود بیماری های قلبی عروقی شدیدتر و کنترل ضعیف تر قند خون در گروه مصرف کننده این داروها خنثی شده باشد. همچنین اشاره کردند که تغییرات در الگوی تجویز این داروها در طول دوره مطالعه- به ویژه پس از نتایج مثبت آن ها در بیماران دارای نارسایی قلبی- ممکن است باعث شده باشد که بیماران با بیماری قلبی پیشرفته تر در گروهSGLT2 قرار بگیرند.
طراحی واقعی محور این مطالعه یکی از نقاط قوت آن بود، زیرا شامل بیمارانی با بیماری های همراه متعدد بود که معمولاً در کارآزمایی های بالینی تصادفی سازی شده وارد نمی شوند، مانند بیماران با سابقه جراحی بای پس قلب، نارسایی کلیه شدید یا مصرف کننده انسولین. با این حال، پژوهشگران به محدودیت هایی نیز اشاره کردند، از جمله ماهیت گذشته نگر مطالعه، نبود اطلاعات درباره مدت یا پایبندی به درمان، و فقدان جزئیات درباره عوارض دیابتی که می توانند بر نتایج تأثیر بگذارند. همچنین تأکید کردند که روش اندازه گیری انفارکتوس ممکن است به دقت تصویربرداری MRI قلبی نباشد که استاندارد طلایی محسوب می شود.
محققان اظهار داشتند که اگرچه یافته‌های فعلی نشان دهنده ارتباط معناداری میان مصرف مداوم داروهای SGLT2و کاهش اندازه انفارکتوس قلبی یا بهبود پیامدهای بستری نیست، با این حال توصیه می شود که مطالعات آینده نگر بیشتری انجام گیرد- ترجیحاً با بهره گیری از تصویربرداری MRI قلبی و در جمعیت های متنوع تر از بیماران. چنین تحقیقاتی ضروری است تا مشخص شود آیا داروهای SGLT2 واقعاً در شرایط سکته قلبی، چه در بیماران دیابتی و چه غیر دیابتی، اثر محافظتی دارند یا خیر.
منبع:
https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/sglt2-inhibitors-fail-to-impact-mi-severity-or-outcomes-in-t2dm-patients-study-152936